Vördpires'im. Blog'um.

Web tasarımcısının el kitabı yayınevlerinde !

Burak Kaşıkcı — Tue, 24 Jan 2012 00:23:29 +0000

Uzun bir aradan sonra tekrardan merhaba herkese:)
Fırsatım olmadığından dolayı burası hakkında detaylı birşeyler hala yazamamış olsam da, belki benimle aynı mesleği yapan çoğunluk için gerekli bir kaynak paylaşıyorum. Aranızda hatırlayan vardır, Musa Çavuş’un jquery kitabını online olarak paylaşmıştım. Şimdi de bu paylaşımlarını geliştirerek ve konusunuda arttırarak kitap haline getirmiş.
Yeni başlayan, bu işi meslek edinmiş yada edinmek isteyen, her zaman elimin altında bir kaynak bulunsun diyen herkes için faydalı bir kitap bu.
Kitabı internet üzerinden de alabilirsiniz.
Buyrun linkte burada

Ayrıca bu yararlı kaynak için Musa Çavuş’a teşekkür eder, başarılarının devamını dilerim.

Kabil’den selamlar..

Burak Kaşıkcı — Fri, 02 Dec 2011 01:21:06 +0000

Buradan anlatacak çok şey var ama buraya yazmaya, sizlerle paylasmaya vakit cok fazla yok su anda ne yazıkki..
İlk fırsatta burası hakkında yazılar yazacağım. Sizleri unuttum sanmayın. Facebook’tan atılan mesajlara cevap vermeye calısıyorum. Hepinizi seviyor ve öpüyorum.

Kurban bayramı.. ’11

Burak Kaşıkcı — Sun, 06 Nov 2011 10:48:28 +0000

Farklı bir bayram bu seneki..
Normalde evde olmayı bile düşünmediğim bir bayramdı ama artık nasıl bir şansla birlikte evime geldim bilmesem de askerlikteki 2. bayramımı da ailemle birlikte geçiriyorum Tamam belki ilk bayramı Ankara’da geçirdim ama gene ailemleydim, o yüzden güzeldi. Şimdi 2. si geldi ve gene ailemleyim, hemde evimdeyim Daha ne olsun..
Daha 2-3 hafta önceye kadar acaba bayramda nerede olacağım, hala Türkiye’demi olacağım acaba diye düşünürken evde olmak en güzel bayram hediyesiydi bana..
Bir daha ki bayrama (Teee ’12 ağustos taki ramazan bayramı) inşallah askerliği bitirmiş bir şekilde evimde olacağım. O yüzden bu bayram daha bir farklı geçiyor diğerlerine göre..
Ama olsun farklı marklı güzel geçiyor kısaca..
Neden bunları yazdım neden bu kadar uzattım bilmesem de iyi bayramlarrr diyip kesiyorum
Hatta öncekine de link verim ona da bakın oradaki mesaj daha güzel
http://www.burakkasikci.com/wp/kurban-bayrami

Bazen.. (Yazının sonundaki ‘Dikkat’e bak önce.)

Burak Kaşıkcı — Sat, 05 Nov 2011 12:19:59 +0000

Bazen özlüyor insan.. Her boş kaldığında.. Her sessizlikte.. Her konuştuğunda.. Her konunun içinde.. Her şarkı sözünde.. Her rüyasında.. Her hareketinde.. Hatta bazen her nefes alışında özlüyor..
Bazen bir kimseyi.. Bazen bir olayı.. Bazen bir yeri.. Bazense sadece özgürlüğü.. O rahatlığı.. Eski hayatını özlüyor.. Geleceğin, düşündüklerinin, istediklerinin hemen gelmesini, olmasını istiyor..
Biliyor ama.. İstese de olmayacağını, olamayacağını. O anı yaşamak zorunda olduğunu biliyor. Fakat bile bile genede istiyor.. Sonuçta elinde olmayan birşey bu.. Özlemek doğasında var insanın.. Yeri geliyor o özlediğin kişi seni de aynı şekilde özlerken, bazen de yeri geliyor hiç umrunda bile olmadığın, öyle hissettiğin kişiyi özlüyorsun..
Saçma belki.. Umrunda olmadığı birini neden özler ki insan.?
Kendisi bile saçma der, saçma olduğunu bilir. Bazen hatta kendi kendine ‘vazgeçtim, daha da olmayacak, unutacağım’ der..
Ama kendi de bilir ne kadar zor olduğunu..
Ama genede denemek ister, başarmak ister.. Unutmak ister..
O umrunda olmadığı hissine kapılmaktansa bunu başarmak daha kolay olur der..
Dener, dener, dener..
Başardım sanır. Aklına bile gelmez o duygular uzunca bir süre..
Önce bir kaç gün, sonra bir kaç hafta.. Hatta şanslıysa bir kaç ay..
Ama..
Ama sonra kesin birşey olur.. Ve o şey seni tekrardan ‘O’ na götürür..
Bazen ‘iyi ki’ dersin.. Ama bazen ‘lanet olsun’ la sonuçlanır o tekrarlar..
Çünkü gene aynı şeylerle, aynı şekilde, hatta bazen daha fazla çaba sarfederek uğraşırsın.. Bu sefer umrunda olmak için uğraşırsın.. Bazen de kendini tekrar hatırlatmak için. ‘Ben hala buradayım, ölmedim !’ demek için..
Sonucu da genelde istediğin gibi olmaz ne yazıkki.. Daha da kötü olur, daha çok üzülürsün..
Çünkü o unuttum sandığın anlarda içinde sen farketmeden büyümüştür o özlem.. Ona karşı olan duygular.. O hasret..
Ama bu sadece sana farkeder..
‘O’ nda yoktur o duygular.. O sevgi, o özlem, o hasret.. O bekleyiş..
Ama sen genede beklersin.. Bir umut dersin..
Hani belki olur da..
Belki olur da ufak bir an görebilirim dersin..
Bekleyiş içine girersin..
Umutsuzca..
Sessizce..
İçinden haykırırsın aslında..
Ama bunu ne en yakınındaki, ne de ‘O’ duyabilir..
Sadece seni etkiler o haykırışın, o bekleyişin..
..
Sonu da yoktur, sürekli beklersin.. Bekledikçe umudunu kaybetsen de ‘ya şimdi olursa ?’ diye umudunu hala canlı tutarak..
..
Kendi kendini üzmekten başka birşey değildir bu bazen..
Sende biliyorsundur bunu, ama o kalbin varya, bir ona anlatamıyorsundur sadece..
İçindeki o ses yüzünden umutsuz bekleyişin devam eder..
Bazen sonsuza kadar..
Bazen de..
…

Yazının sonu yok belki ama birden dökülenler bunlar, her zamanki gibi bir anda çıkanlar.
Bunları yazarken arkada demin gördüğüm bir yazıdan kalan 3 ses var. (Aynı anda açılıp dinlenirse güzel bir ses oluşuyor..)
(En üstte yazdım ama içime sinmedi bende başlığa yazdım.. )
Okurken dinlenirse güzel olabilitesi var, hatta siz bile birşeyler karalamak, hatta beklediğinize en basitinden bir telefon bile açabilirsiniz dinlerken. Derin düşüncelere götürüyor insanı.. Özlettiriyor bir anda aklındakini.. Sevdiğini..

DİKKAT : Aşağıdaki linkteki müziklerle beraber oku yazıyı.. Emin ol daha bir anlam kazanır o kelimeler..(3ünü birden aç.)
1 – Yanan odunlar..
2 – Yağmur sesi..
3 – İlk şarkı..
Bitince de bunu dinledim ben..

Zorunlu değil tabi ama tavsiye ederim..

İstanbul-Ankara-Kâbil.. Az kaldı az..

Burak Kaşıkcı — Wed, 02 Nov 2011 02:04:43 +0000

Bayadır yazamıyorum buraya.. Malum askerlik görevimizi yerine getiriyoruz.. Zor yada kolay bir şekilde iyi/kötü geçiriyorum askerliği.. Elbet bitecek, kimler bitirdi ben mi bitiremeyeceğim zaten.. İzinden sonra da kalan gün sayısı olacak 272.. Neredeyse yarısı bitiyor yani.. İlk yarısıyla alakalı aklımda kalanlar da çok fazla sayılmaz.. Sadece yemin törenine hazırlık, yemin töreni, samsun’daki eğitim alanındaki deniz manzarası, 30 ağustos törenine hazırlanmam, 30 ağustos yürüyüşü, sakarya meydan muharebesi bitişi için olan yürüyüş, afganistan ve lübnan’daki askerlerimizin yaptıklarına dair gösteriler ve çoban sertifikası almam
Hepsi birbirinden değişik ve ilginçti. Hele çobanlık ne alaka hala anlamıyorum.. Dediğim gibi iyi/kötü bir şekilde geçti ve geçmeye devam edecek. Ama bu sefer farklı devam edecek. 13′üne kadar izindeyim (İstanbul’dayım) ve 14′ünün gecesinden sonra büyük bir ihtimal artık Kâbil’de olacağım ve 8 ay gibi bir süre gelmeyeceğim. Orada beni ne bekliyor, ne göreceğim fazla bir bilgim olmasa da olan bilgilere dayanaraktan güzel olacağını düşündüğüm bir 8 ay geçireceğim orada.. Belki (büyük bir ihtimal hatta) şu ana kadar ki askerliğimden daha rahat olacak ama siz nolur ne olmaz bana 1-2 dua edin artık. Seviyorum sizi, beni unutmayın, arada telefonumu olmadı facebook’tan 1-2 mesajcık atın. Öpüldünüz.

Hedef Afganistan..

Burak Kaşıkcı — Sun, 02 Oct 2011 07:46:09 +0000

Şaka gibi değil mi Ama hepsi gerçek. Samsun’da başladığım askerlik kariyerime Ankara/Mamak’ta devam ederken tertip emrim Afganistan/Kabil’e çıktı. Sanırım bu ay sonu olmadan oraya gideceğim. Değişik bir deneyim olacak ama olsun. Orasının nasıl olduğu hakkında çok aşırı bir bilgim olmasa da buradan daha rahat olacağını duydum ve buna da inanıyorum. (Ayrıca buradan her yer daha rahattır zaten )
Neyse çok uzatmayacağım kısacası afganistan’a gidiyorum. Haberiniz olsun istedim. Sizleri sulu sulu öpüyorum. Sağlıcakla kalın

Ankara’da bayram’da evci’de izin’de :)

Burak Kaşıkcı — Sun, 04 Sep 2011 08:28:18 +0000

Samsun’dan sonra Ankara’da da bir evci izni patlattım Biraz şanslıyım bu izin konularında galiba çünkü çoğu arkadaşım çarşı iznine bile sınırlı sayıda (1-2) çıkarken ben 2 çarşı + 3 gün evci izni aldım. Bu biraz güzel bir şanstı.. Annem ve kardeşimin de buraya gelmesi de daha bir artı oldu ve güzel bir bayram geçirdim. Askerdeki ilk bayramı da böyle güzel bir şekilde atlatmış oldum yani kısaca. Bundan sonraki hedef kurban bayramı, ama bu bayram da nerede olacağım nasıl olacak hiç bir fikrim yok. O bayramla ilgili yazıyı size belki Ankara’dan yazacağım belki de Bosna’dan veya Kosova’dan.. Kim bilebilir. Tek dilediğim benim için hayırlısıyla yurtdışından bunu size yazmak. Gidersem herşey daha güzel olacak buna eminim, en basitinden askerliğim daha rahat geçecek. Neyse bunu öğrenmek için 1-1buçuk ay gibi bir sürem daha var. Gönül isterdi ki hemen öğreneyim ama mümkün değil ne yazık ki. Siz benim gidebilmem için bana dua edin yeter
Neyse, uzun uzun yazı yazamayacağım evdeki gibi ama genede bilin ki rahatım yerinde çok şükür. Ee şafakta olmuş 356 (Ohaa!) bitti sayılır Yakında evden rahat rahat yazarım
Bu arada telefonu Ankara’ya getirtsem mi yada yeni hat falan mı alsam diye düşünüyorum ama sadece 1 gün çarşı izni içinde gerek mi düşünmüyor değilim :/ Fakat özlediklerim bana ulaşırdı, ben rahat ulaşırdım diye bir an aklıma geliyor ve kendi kendime susuyorum bir anda.. Ne yapsam çok kararsızım.. :/ En büyük derdim de bu sayılır bu aralar. Dert ettiğim şeye baksana. Boş vakit çok olunca tabi ne yapacağını şaşırıyor insan..
Neyse öptüm sizleri.

Size 1-2 de resim koyim gerisine facebook’tan bakın:)
Bu 1. albümm
Bu ikiiiiiiiiii
Ve kalanı da bu

Dipnot: Kendimi beğeniyorum. Yakışıklıyım anasını satim Bu arada kısa saç güzel gidiyor, güzel.
Dipnot2: Askere benzer bir yanım bile yok

Ve burakkasikci.com 1 yaşında !

Burak Kaşıkcı — Sat, 27 Aug 2011 08:07:36 +0000

Nasıl oldu da 1 sene geçti anlamadım, koskoca 1 sene olmuş ben siteyi açalı. Kıyaslayınca yaptığım askerlikle (cümlenin devrikliğine bak be) kısa bir süre, çünkü daha benim askerliğin bitmesine bile bir sene var..
Neyse.. Bu 1 senelik süre içinde çok saçma şeylerde paylaştım, özel şeylerde paylaştım hatta bazen yazıp sonradan da sildim bazı şeyleri.. Bir sürü iyi kötü an yaşadım yani.. Sizler için belki hiçbir şey ifade etmese de bu site benim için güzel ve bir o kadarda anlamlı şeylerdi çoğu. (tamam boş boş şeylerde vardı ama o anlar gerçekten çok sıkılmıştım. ) Ben bu kadar şey yazıp paylaşırken siteye girenlerde hiçbirşey yazmadığım günde bile gene en az 25 kişi görmüştüm(Ben hariç). Bu bile iyi bir sayı bence kişisel saçmalıklarıma göre. Deminde baktım ki tam 1 senede 10,570 kişi girmiş siteye.
Off rakama bak be. Koskoca 10,570 kişi. Tamı tamına 57 ülkeden hemde.. 57 ülkeden 323 şehirden.. (Istanbul, Ankara, Izmir, Antalya, Bursa, Adana, Antalya, Izmit, Samsun, Konya, Samsun, Kayseri, Corlu, Kayseri, Konya, Trabzon, Adapazari, Erzurum, Trabzon, Diyarbakir, Balikesir, Diyarbakir, Corlu, Balikesir, Adapazari, Gebze, Icel, Eskisehir, Gebze, Kavaklidere, Mugla, Baku, Malatya, Manisa, Antakya, Gaziantep, Icel, Eskisehir, Aydin, Manisa, Kavaklidere, Mugla, Sivas, Van, Canakkale, Erzurum, Zonguldak, Aydin, Moscow, Sivas, London, Afyon, Bolu, Elazig, Zonguldak, Afyon, Bolu, Tokat, Van, Canakkale, Berlin, Iskenderun, Mountain View, Maras, Kutahya, Kutahya, Nicosia, Essen, Frankfurt am Main, Maras, Stuttgart, Sofia, Vienna, Dusseldorf, Munich, Bonn, Bandirma, Braunschweig, Weiden, Karlsruhe, Yozgat, Bucharest, Vienna, St Petersburg, Groningen, Iskenderun, Nuremberg, Melbourne, Duisburg, Skopje, Bochum, Cologne, Pelotas, Roubaix, Sydney, Varna, Kars, New York, Monchengladbach, Elazig, Dortmund, Ulm, Zurich, Zagreb, Tokat, Rotterdam, Rochester, Poplar, Strasbourg, Allston, Erzincan, Halsteren, Algiers, Nagpur, Gent, Nigde, Tyumen, Innsbruck, Isparta, Madrid, Erzincan, Viersen, Bielefeld, Lausanne, Freiburg Im Breisgau, Sarajevo, Lambeth, Neuchatel, Bishkek, Krefeld, Almaty, Kyiv, Barnaul, Bitola, Volzhskiy, Famagusta, Lisbon, Munster, Cochin, Birmingham, Detmold, Dubayy, Athens, Montreuil, Fairfax, Heerhugowaard, Tarzana, Velp, Bendorf, Mecca, Wuppertal, Getzville, Urumqi, Milan, Kassel, Leiden, Komotini, Bergisch Gladbach, Auckland, Andover, Sapporo, Worgl, Mainz, Eindhoven, Neyruz, Odessa, Middlesbrough, Zurich, Baden-Baden, Hamburg, Schwetzingen, Augsburg, Paderborn, Thessaloniki, Hof, Ludwigshafen, Kirikkale, Washington, Arak, Dornbirn, Los Angeles, Sungai Petani, Nutley, Batumi, Strovolos, Karlskoga, Bad Hersfeld, Kiel, Brighton, Medina, Halifax, Heidelberg, Walnut, Leuven, Bereldange, Mito, Heiligenhaus, Waltham Cross, Neunkirchen, Mannheim, Fontenay-sous-Bois, Giessen, Naha, Linz, Budapest, Charlottesville, Riyadh, Gorinchem, Krasnodar, San Francisco, Bromma, Knoxville, Rostov-Na-Donu, Rotterdam, Doha, Houston, Konstanz, Austin, Muhlhausen, Outremont, Wurzburg, Dakar, Bryansk, College Station, Wilrijk, Perth, Brussels, Cedar Falls, Bussum, Melbourne, Kempten, Mulhouse, Hurth, Huissen, Tain-l’Hermitage, Seoul, Choisy-le-Roi, Chennai, Saar, rucken, Busan, Basle, Konigsbach, Lianyungang, Port of Spain, Marburg, Gien, Rabat, Razgrad, Udine, Waregem, Gent, Beringen, Don Mills, Amsterdam, Leicester, Kryvyi Rih, Burgas, London, Jefferson, Plovdiv, Adliswil, Taif, Jember, Greve, Kavala, Silistra, Liege, Cluj-Napoca, Vladivostok, Bremerhaven, Kyiv, Kensington, Minsk, Dornbirn, Ludwigsburg, Wiesbaden, Prague, Ijsselstein, Tel Aviv, Mariupol, Neuwied, Bethel, Goteborg, Almelo, Hannover, Garfield, Lund, Penza, Nagoya, Debrecen, Arkhangelsk, Malmo, Dordrecht, Kharkiv, Dushanbe, Antwerp, Renens, Cliffside Park, Ribnita, Joinville, Champaign, Zwolle, Fairland, Zalau, Oudenaarde, Oudenaarde, Narbonne, Maastricht, Bollnas, Oslo, Malaga, Xanthi, Ufa, Salamanca, Tunis)

Şaka gibi ama değil. Baya takip edenim varmış yani çaktırmasalar da Sağ olsunlar, var olsunlar.

(Not: Şimdide çarşı iznindeyim, hatta 31-1-2 sinde de evci izninde olacağım. Ha birde ayın 4′ünde gene çarşıdayım. Neyse Ankara’dan sevgilerle )

Anlatacaklarım var..

Burak Kaşıkcı — Thu, 11 Aug 2011 13:39:49 +0000

Anlatacağım, söyleyeceğim bir sürü şey var aslında. Bazılarını aynı kişiye, bazılarını farklı kişilere.. Ama ne söylemek istediklerimi söylemek için o anı yakalayabiliyorum, nede o cümleleri kurabiliyorum. Belki başlasam gerisi gelecek ama olmuyor işte. Sadece sessiz kalıyorum, susuyorum. Bunda 2 gün sonra gidecek ve aylarca geri dönmeyecek olmamında etkisi var tabiki. Tamam geri döneceğim ama aradaki süre daha zor geçecek bana o konuşmaları yaparsam. Belki düşündüğüm gibi olmayıp tam tersi şekilde olacak bilmiyorum ama birşekilde etkileyeceği kesin. Bende bu riski almak istemiyorum çok fazla açıkcası. Korkuyorum belki de gidince aklımda birinin olmasından. Çoğu kişinin bildiği gibi en istemediğim şeydi askere giderken arkamda birini bırakmadan gitmek, şimdi de son bir kaç gün kala birşeyler olsun istemiyorum. Kafam rahat bir şekilde gidip, rahat rahat askerliği bitirip gelmek istiyorum. Tamam belki benim düşündüklerim yanlıştır, biri destek çıkarken daha rahat olabilirim bilmiyorum ama genede kendi bildiğimden vazgeçmeyeceğimi de herkes biliyor. Kötü bir sonucu olacağını bilsem bile ben bu aklıma koyduğumdan vazgeçmeden, sonradan yanlış olacağını öğrensem/farketsem bile nede olsa benim kararım birşey olursa benim yaptığım yüzünden olacak diye devam ediyorum, iyi kötü bir sonuca ulaşıyorum. Şimdi de gene bir karar vereceğim ama ne yapsam, nasıl yapsam bilemiyorum. Sırf böyle şeyler aklıma gelmesin diye hiç kendimle başbaşa kalmamaya çalışıyordum ama ne yazıkki o lanet olası an geldi ve çattı..

Mehtap 5 Şafak fenalarda..

Burak Kaşıkcı — Sun, 31 Jul 2011 11:26:53 +0000

Eve gitmeye sonunda az kaldı, mehtap 5.. Koskoca 67 gün geçti nasıl geçtiğini zor anladığımız bir şekilde. Geriye bakınca ilk gün bile gözümün önünde, ama zaman olarak bakınca geçen süre baya bir uzun. Gitti 67 kaldı 393.. Kalan daha baya bir var tabi ama acemiliğin bitmesi bile birşey bizim için tabi. İnşallah buradan çavuş olarak ayrılacağız ve usta birliğinde biraz olsun işe yaramasını umuyoruz:)
Bu arada usta birliğim bilmeyenler için gelsin : 28. Mknz P. (Barış Gücü) Tug. 1. Mknz P. Tb. 2. Mknz P. Bl. / Ankara-Mamak..
Oradan inşallah yurtdışına giderim de askerliği orada bitiririm
Şimdilik kısa bir yazı oldu ama idare edin. Öpüldünüz..

Askerlikte kısa bir 32 Gün

Burak Kaşıkcı — Sun, 26 Jun 2011 07:10:40 +0000

32 gün oldu bugün, askerliğe resmi olarak başladığımdan beri.. Nasıl geçti anlamadım, göz açıp kapayıncaya kadar geçti.. Kendimi önce hava alanından ayrılırken, sonra Samsun’u gezerken hatırlıyorum. Askerlik sanki o aradaki yolculuk gibiydi. Geriye bakınca 1 saat geçmiş, kısa bir yolculuk gibi geliyor güzel anılar ve yeni dostlar kazanabildiğin..
Gelirken buraya rahattım zaten çoğunuzun bildiği gibi, isteyerekte geliyordum çünkü, hiçbir zorlama falan olmadan kendi isteğimle çoğu kişinin bana dediği gibi koşa koşa geliyordum hatta. Planlarım için bu engeli geçmem gerekiyordu bende kenardan dolanmak yerine hızımı iyice alıp üstünden atlamaya karar vermiştim ve 26′sında o büyük sıçramaya başlayıp şimdi adeta yavaş bir gösterimde oradan atlıyorum. Başlangıç güzeldi, 2.30 boyundaki engelde ilk 30 santimi atlamanın şiddetiyle rahat geçtim. Bundan sonra o gazla nereye kadar gideceğiz bilmiyorum ama o 230 a geldikten sonra düşmesi daha rahat olur. Malum zıpladıktan sonra düşmesi kolay oluyor, bende 230 u geçtikten sonra aşağıya doğru gelirken daha rahat olurum inş.
Şimdi uzun uzun herşeyi yazamıyorum tabi, defterime aldığım günlük tarzında notlarım var müsait olduğum bir an olsa onları düzenleyip sizlerle de paylaşacağım ama sanırım bu yemin töreni iznimde yetişmez sanırım. 7 saat sonra teslim olmam gerekiyor çünkü ve yapacak işlerim var daha.
Ayrıca yaptığımız o güzel yemin töreninden sonra gezdiğim yerler olsun, havuza falan gitmemle kendimi adeta bir tatil köyünde hissettim. Sahilde akşam yürürken, güneşlenirken, eğlenirken, her an aklıma o geldi. Sanki askerlikte değilde bir işte çalışıyormuşum, hergün biraz yoğunuz direk o yorgunlukla evimize gelip uyuyoruz ve 30 günlük bu maraton sonunda da kendimizi ödüllendiriyormuş hissine kapıldım. Zaten böyle düşününce de daha güzel geçiyor, askerdeyim birşey yapamıyorum rahat olamıyorum diye düşünsem hiçte hoş olmaz ve bu sadece bana ve çevreme zarar olur. Diğer türlü, yani benim gibi, düşününce rahat olunca, kafana göre de dostların olunca o askerlik sana cennet gibi geliyor. Birşey düşünmen gerekmiyor, denileni yap yeter. Sen kendi çarkını döndürdün mü sorunsuz bir şekilde işliyor herşey. Sorun sende olmasın, gerisi problem değil. Sorunlu olan yeri zaten düzeltecek çok kişi var. Sen işini yap, o zaman herşey çok kolay gelir.
Neyse birden kesiyor gibi olacağım ama hepinizi öpüyorum, benim artık haftalık çarşı izinlerimde başlayacağı için bundan sonra daha bir rahat olacağım inşallah. O zamana kadar görüşmek üzere, rahat uyuyun Vatan bize emanet

ps. Buda İstanbul’dan Samsun’a gelirken Atatürk Havaalanındaki son resim.

ps2. Burda da Yemin töreninden sonra arkaya aldık Samsun’u

ps3. Yemin törenime gelen ve o akşamı birlikte otelde geçirdiğim can dostum güzel insan Ömer Güven’le dağınık otel odamızdan bir resimcik

ps4. Yemin töreninden sonra havuzda iyi geldi (:

ps5. Resimlerin devamı facebook’ta, ekleyin görün. www.facebook.com/burakkasikci

Ve artık resmi olarak askerim(galiba)

Burak Kaşıkcı — Wed, 25 May 2011 21:50:39 +0000

Galiba diyorum çünkü çok fazla da emin değilim, sevk tarihim 26 mayıs teslim tarihimde 28 mayıs. Bazılarının dediğine göre sevk tarihimden itibaren asker sayılıyormuşum bende madem askerim artık siteye köşeye de bir şafak sayacı koyayım dedim ve ekledim. Şu anda koskoca 460 yazıyor ama bitecek o günlerde hayırlısıyla 0(sıfır) ı da göreceğim orada. O gün baya birşey değişmiş olacak, inşallah iyi yönde değişmiş olur.
Şimdilik kısa kesiyorum, öptüm hepinizi bol bol.

If i die..

Burak Kaşıkcı — Mon, 23 May 2011 11:37:56 +0000

Noluyor diyebilirsiniz başlığı görünce ama benimle alakalı birşey olmadığını ilk cümlede belirtmek isterim Bu ‘if i die’ yani ben ölürsem ismi facebook’un yeni bir uygulaması aslında, sadece bana ilginç geldi, sitede de bayadır böyle birşey paylaşmadığım için bunu paylayaşım dedim.
İlginç ama bir o kadar da hoş bir uygulama, önceden çektiğiniz video’yu belirlediğiniz (bu arkadaşlar sizin güvendiğiniz kişiler olmalı tabi) 3 kişi sizin öldüğünüze dair bilgi verdiğinde bu video ortaya çıkıyor ve sevdiklerinize gösteriliyor. Neyse ben uzatmayayım sitesindeki video’ya bakın anlarsınız zaten olayı
http://ifidie.net

Ve sülüs’ü aldım elime..

Burak Kaşıkcı — Fri, 13 May 2011 09:52:02 +0000

Ve sonunda beklediğim gün yani dün geceki yazımda dediğim gibi 19.cuma geldi ve sülüs’üme o merakla ve heyecanla beklediğim sülüs’ümü aldım elime. Artık sanırım resmi olarak bir askerim. Yani cümleden anlaşılacağı gibi emin değilim çok ama artık asker olduğumu söyleyenler var. Benim düğmem artık kaç aydan başlar bilmiyorum, ayık olun kavga etmeyelim suçlu olursunuz
Bu arada sağlık durumum arızalı’ymış. Kilo fazlam olduğu için dedi oradaki görevli ama ben tam emin olamadım bu dediğinden, hani zaten 2-3 gündür beni almamak için diretiyorlar sen öğrencisin falan diye, şimdi de bunun böyle yazması baya baya kıllandırdı beni. Bakalım bekleyip göreceğiz ne olacağını.
Bu arada teslim tarihim bildiğim gibi 26′sı değil 28′ymiş. 2 gün daha katlanacaksınız bana artık. Ama kısa bir süre olduğundan çok üzülmeyin hemen geçer
Birde (P-001) Piyade Manga Kıdemli Çavuş olacakmışım. Başka da bir bilgim yok

18. ve 19. Cuma

Burak Kaşıkcı — Thu, 12 May 2011 23:08:29 +0000

Belki çoğu kişi için bir şey ifade etmeyen, sıradan bir cuma olacak yarın.
Yani 2011 senesinin 19. cuması..
Geçen sene sorulsa bana da birşey ifade etmeyecekti aslında..
Hatta bu sene başladığında sorsalar gene durum aynıydı..
Belki bu hafta başında bile durum farklı olmazdı, çünkü yarını önemli yapan asıl gün bugündü. Birkaç gündür askerlik şubesiyle süregelen onların bana sen öğrencisin, tecillisin diye ısrar etmesi, benim ise hayır askere gideceğim ve ocak ayında bununla ilgili dilekçe verdim şeklindeki itirazlarım sonucunda yarın sülüs ümü elime alacağım sonunda.
Aslında gideceğim yer ve zaman belli gibi birşey. Başlıkta dediği 18. cuma ‘nın önemi de buradan geliyor zaten. Geçen hafta eve geldiğimde birden e-devlet’e bakasım gelmişti, bir umut acemi birliğim belli olmuş olabilir diye. Bir yerde okuduğum yazıya göre 6Mayıs’ta e-devlet üzerinden yayınlanacaktı çünkü bu bilgiler. Bende baktım ve o ana kadar henüz bir sınıflandırmaya tabi değilsiniz yazısı yerine, 15. Piyade Eğitim Tugayı Çavuş Eğitim Tabur Komutanlığı / Samsun yazısı vardı. Bir anda 18. Cuma aşırı derecede önem kazanmıştı hayatımda bu olay sonucunda. Değişik bir duyguydu, birden bire başlayan telefon trafiği herşeyi unutturmuştu o akşam bana. Bütün gündemim bir anda Samsun’daki acemi birliğim olmuştu. Birde Samsun’daki bu yerin diğer yerlere göre biraz daha rahat olduğunu duyunca daha mutlu olmuştum. Zaten çok fazla dert etmeden, rahat bir şekilde gitmeyi düşündüğüm askerliğime böyle güzel bir yerde başlayacağım için, şansım bana yardımcı olduğu için daha bir mutlu olmuştum ve artık gideceğim için (bana göre) aşırı dert eden annem başta olmak üzere sevenlerim de biraz olsun rahatlamıştı.
Neyse 18. cumayı kısaca böyle bir şekilde atlatmıştık..
Diğer hafta içinde askerlik şubesine bu evrakları almak için gittiğimde belgelerin 13′ünden yani 19.Cuma’dan sonra verileceğini söylemişlerdi. Bende tamam diyip bekleyelim o zaman dedim o lafı duyduktan sonra. Fakat çarşamba günü şubeye annemin birşey sormak için telefon açmasıyla olaylar bambaşka bir boyut kazandı. Yüzüme güldüğünü sandığım şansım bu sefer ters işlemiş olacak ki telefonun askerlik şubesi tarafından gelen ses benim tecilli olduğumu, askere gitmek için başvurmadığımı söylüyordu. E doğal olarak annem itiraz ediyor buna ve sonra evraklarımdan bazılarının kayıp (!) olduğu telefonun diğer ucundan duyuluyordu. Sonrasından telefonu kapatıp, 10-15 dakika sonra tekrar aramasını söylüyorlar ve aradan geçen bu sürede eksik evraklarımı buluyorlardı. Diğer gün benim şubeye gidip evraklarımı alabileceğimi söyleyip, yeniden açılan telefonu kapıyordu karşıdaki ses.
Sonrasındaki gün ben şubeye gittiğimde de bu sefer bilgisayar’daki sistem hata veriyordu sevk evraklarımı yazıcıdan çıkarmak üzereyken. Neymiş efendim ben öğrenci olduğum için sevk evrakları verilemiyormuş. Ama şansa bak ki e-devlet’te düştüğüm yer bile belliydi, tarihi falan herşeyiyle.
Hata veren ekrana baktığımda yanlış görmediysem açıköğretimin benim adıma tecilimi ’14 yılına kadar tekrardan uzatmış olduğunu gördüm. Hemde ben istemezken böyle birşeyi, harclarımı bile tam yatırmamışken üstelik. Ya normal kişiler yatırmayınca anında şubeden haber gelir, öğrenci değilsiniz, öğrenciyseniz gelip bildiriniz diye, bende tam tersi oluyor üstelik vermiş olduğum dilekçeler falan görmezden gelinerek. Hayır anlamıyorum en başta ne güzel yüzüme gülen şans, sonlara doğru neden gülmeyi bırakıyor. Tek bu olayda değil, hep böyle bir şansızlık var zaten ama neyse..
Bu hataya karşı şubede bulunan kişiler dilekçe yazıp durumu anlatıyorlar evraklarımı alabilmem için. Sonunda onlar da anlıyor herhalde ne kadar gitmek istediğimi de bunu yapıyorlar. Fakat bu sefer de karşıdan bir cevap gelmiyor saatlerce. Eve geçiyorum, telefonla arıyıp duruyorum fakat cevap yok. Bekliyoruz öyle boş boş derken saat 16.15 civarı mutlu haber geliyor. Diğer gün, yani 19. Cuma’da sevk evraklarımı alabileceğimi söylüyorlar. Bende yarın gidip inşallah hayırlısıyla evraklarıma kavuşup, inatla gitmek istediğim askerliğime yada başka bir deyişle askerlikten sonraki planlarıma bir adım daha yaklaşmış olacağım.
19. Cuma’nın hikayesi de bu işte kısaca..

Bu arada bazen düşünmüyor değilim, kendimi gerçekten bu kadar zorla askere aldırmamın gereği varmı diye ama sonrasında çok düşünmek yaramaz diye geçip gidiyorum. Bakalım hayırlısıyla gider gelirim inşallah..
Birde gitmeden aramasını, görüşmek istediğim ama artık inatla aramayacağım kişiler var. Çok merak ediyorum kaç tanesiyle görüşebileceğim/konuşabileceğim.
Sevgilerle..